Bestiflokkurinn: Get ég treyst þeim????

Hinn geðþekki stjórnmálamaður Sigurjón Kjartansson fulltrúi bestaflokksins hleypti smá lífi í daufar umræður í Silfrinu.

Besti flokkurinn ætlar að hygla vinum sínum í borginni. Á samt enga siðlausa vini.

Hann þorði að segja sannleikann. Það eru ekki margir sem þora því nú til dags.  Helst Dorritt.   Auðvitað eru það allir sem hygla vinum sínum. Töku dæmi: Auðvitað ræður Álfheiður I. vinkonu sína Guðrúnu Á. í Ríkisspítalanefndina. Enda afskaplega dugleg og hæfileikarík kona.  Auðvitað ræður Steingrímur strákana sína í stöðurnar í hans ráðuneyti og Katrín í sínu.  Auðvitað ræður Árni Páll vini sína úr útrásarliðinu til sín.  Og Össur?  Á hann nokkra vini, nema Ögmund?

Það verður meira líf á borgarstjórnarfundum næstu árin.  Þó er ég efins að ég kjósi þá. 

Jón (G)narr lofaði því að drepa allar kindur og grilla þegar Ísbjörninn kemur í Húsdýragarðinn.  Ég kýs ekki dýraníðinga.  Og við höfum ekki fengið að taka afstöðu til þessa máls hérna í Laurdalshverfinu.  En ef þeir breyta um afstöðu kemur það til greina að ég kjósi þá. 

Annars kýs ég Ólaf F.  Það geislar traust af þeim manni, hann gerir ekkert rangt. En Jón Gnarr og kó geta breytt stefnu sinni í dýramálunum. Ég vil heldur ekkif froska á Tjörnina en allt í lagi í Laugardalinn. 

Íslenskir fjölmiðlar eiga bágt

Íslenskir fjölmiðlar eiga bágt.

Hvernig eiga þeir að bregðast við á hverjum degi öllu því sem gerist og þarf að fjalla um?

Í augnablikinu sýnist mér það vera litli bróðir eða systir sem geri það best, þá á ég við DV. 

Hann fjallar um glæpamennina i kringum okkur sem eru svo margir og ennþá eru þeir alls staðar.

Í bönkunum, á Alþingi, í stofnunum, í fyrirtækjum.  Allir kúlulánaþegarnir sem vour bundnir við banka með kúlu og hlekkjum.  Og fá að starfa áfram þar eins og ekkert hafi í skorist. Allir Caymaneyjalífeyrisþegarnir í feluleiknum eilífa.  Gamlir eigendur sem eiga ekki að vera til staðar en eru það samt.  Allir alþingismennirnir og stofnanayfirmennirnir sem litu til hliðar þegar eitthvað bjátaði á.

Stærsta áskriftarblað landsins er í þannig stöðu að aðalritstjórinn þarf að láta sig hverfa úr landi þar sem hann er einn höfuðsakborgningur hrunsins.  Maður hefði haldið að stærsta blaðið hefði þurft að hafa ritstjóra í starfi til að fjalla um höfuðviðburð ársins.  Útgáfu skýrslunnar.

Stærsta auglýsingablaðið á allt sitt undir auglýsingamarkaði sem er í höndum aðaleiganda blaðsins sem er aðalsakborningur Hrunsins. Þar að auki lifir það á þráhyggju Evrópusambandsaðildar sem á sér enga vona næstu, hvað á ég að segja, fimm ára, tíu ára. 

Sjónvarpsfjölmiðlarnir, æ maður er orðinn eitthvað þreyttur á þessum endalausu viðtölum. En Rúv sýndi óhemju snerpu í vikunni með Írakmorðin svo kannski eigum við vona á beittari fréttamennsku? Eina jafngóða í mínum augum er Spegillinn með stjörnufréttaritarann Sigrúnu Davíðsdóttur sem hefur skákað öllum seinustu mánuðina.

Svo fréttamiðlar eiga bágt, við stöðugt færri starfsmenn sem þurfa að vinna meiri vinnu. Með eigendur sína kíkjandi yfir öxlina.  

Sagan af karlinum sem lét sig hverfa úr landi

Einu sinni var karl.  Hann átti erfitt, margir voru vondir við hann, kenndu honum um allt sem illa fór.  Honum leið illa reyndi að skrifa um þetta í blað, á hverjum degi í margar vikur.  En enginn trúði honum þótt hann áliti að hann segði bara satt.  Svo hann ákvað að fara úr landi að láta sig hverfa úr landi. Hann bara hvarf.  Enginn veit hvert hann fór.  Margar sögur eru um það hvert hann fór.  Hann sást á mörgum stöðum.  Víða um heim.  Sást með Lady Gaga, með Riannha, með frægum leikurum, alræmdum listamönnum.  Jafnvel með Hannesi H. eða Carlos.

En hann kom aldrei aftur.  Hann bara hvarf. Dulúð huldi ímynd hans.  Einn og einn sást klæðast bol með mynd af honum.  Lifi X.  Þar sem hárið liðast um í allar átti og hylur alla jörð.  En hann kom aldrei aftur.  Marga dreymir um endurkomu hans.  Margir reyna að fela nafn hans.  Nafn hans er hrópað á útifundum.  Lifi X.  Aðrir láta tattúa nafn hans á ólíklegustu staði. 

Ef þú rekst á hann lesandi góður, þá læturðu okkur vita.   

Fjármálaráðherra á villigötum

Segir fátækt minnsta hér á landi

Já, fjármálaráðherra okkar segir að fátækt sé minnst hér á landi á Norðurlöndum.  Ég veit ekki hvort það sé til tölfræði um þennan samanburð sem hægt er að styðjast við sem speglar veruleika okkar í dag, apríl 2010.  Ég held samt að ekki sé hægt að fjölyrða þetta. Fátækt hefur alltaf verið til hjá okkur, en oft verið ansi vel falin. 

Við vitum samt að lífskjör á tæpum tveim árum frá hruninu hafa minnkað um einhvers staðar á milli 10 og 20% að meðaltali. Það vitum við sem kaupum inn til heimilishalds, ætli ráðherrarnir gefi sér tíma til þess?  Hækkanir á verðlagi eru ansi áþreifanlegar.   Við minnumst líka útreikninga Stefáns Ólafssonar um þróun lífskjara seinasta áratuginn sem hefur mjög farið fyrir brjóstið á Hannesi Hólmsteini G samanborið fjölmiðladeilu þeirra.  Vonandi uppfærir Stefán  tölfræði sína fyrir seinustu tvö árin.

Aftur á móti er það ansi sorglegt ef bæði fjármálaráðherra og félags- og tryggingamálaráðherra ætla að sópa þessu máli undir mottuna.  Raðirnar við góðgerðastofnanirnar verða æ lengri og fátækt verður æ sýnilegri í okkar þjóðfélagi.  Það er ekki hlutverk vinstri stjórnarráðherra að berja steini í höfuð sér meðan þeir lífa í fílabeinsturni valdsins. Þá líður ekki á löngu þar til íhaldið leggur sína bláu hönd aftur yfir þjóðfélag okkar.

Það þarf að berjast gegn fátækt með öllum tiltækum ráðum. 

http://www.ruv.is/frett/segir-fataekt-minnsta-her-a-landi

 

Tónlist: Nútímatónlist????

Þórður situr að snæðingi

Fór á tónleika í Langholtskirkju í kvöld.  Tónleikar til heiðurs Jóni Nordal.  Hver er Jón Nordal, spyrja einhverjir, líklega þekktasta klassíska tónskáld okkar, kominn á níræðisaldur, sonur Sigurðar Nordal menntafrömuðar, bróðir Jóhannesar Nordal fyrrum Seðlabankastjóra (var hann ekki félagsfræðingur og varð samt Seðlabankastjóri).  Flutt voru verk eftir Jón, Atla Heimi, Þorkel S. og Þórð Magnússon en hann er stjúpsonur minn. Svo var eitt verk eftir bandarískt tónskáld og prófessor.  Þetta voru mjög fínir tónleikar, en ég hélt að það myndu fleiri mæta til að hylla öðlinginn Jón Nordal, en því miður, allir að horfa á spurningaþátt í sjónvarpinu.  Ég var að sjálfsögðu mjög hrifinn af verki stjúpsonar míns enda er ég ekki alveg hlutlaus, en þetta var heil náttúrusinfonía hjá honum, ég hélt að hann hefði bara verið að semja smá hljómsveitarverk.  En öll verkin voru góð og svo var endað á Adagio eftir Jón sem er eitt af þekktustu nútímaverkum Íslendinga.

En… það vantaði fleira fólk. 

Beðið eftir Skýrslu

Hér er ég  á nýjum stað er að þreifa mig áfram meðan allir bíða.  Biskupinn líka. Allir komnir í stellingu.  Davíð flúinn úr landi. Voandi ekki til Tælands eða Kýrgistans?   Víkingarnir ætla að láta fjölmiðlamenn eyða því sem eftir er ævinnar fyrir framan dómara.  Því auðvitað eru þeir saklausir Glottkarlarnir.  Saklausari en erfðasyndin.  Og við bíðum, meðan hraunið skríður yfir okkur, meðan nornin afklæðist, meðan Glottkarlarnir bera af sér sakir, þetta var allt í gamni segir olíuforstjórinn hann er á réttum stað, fyrirrennarar hans voru líka að leika sér.  Að krónunum okkar, samráðskrónunum okkar.